Thursday, July 31, 2014

ျပည္သူေတြက ျပည္သူေတြကို


ႏႈတ္ပါးစပ္ဖ်ားက
စြင့္ကားလင္းလက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ေ၀းေနပါရဲ႕ ေႏွးေကြးေ၀းလံ…..

ျပည္သူေတြ ငတ္မြတ္ေဘးႀကံဳမွ
ျပည္သူေတြ ေျချပတ္လက္ျပတ္ျဖစ္မွ
ျပည္သူေတြ ေသေက်ပ်က္စီးကုန္မွ
လက္မေထာင္ၿပီး တင္းတိမ္မွာလား….

ဒုကၡသည္စခန္းမွာ
၀မ္းနည္းပန္းလ် ေထာက္ပ့ံကူညီ
ျပည္သူကိုဆံုေတြ႕ စိတ္ထားျဖဴ
ျပည္သူေတြကပဲ အားေပးကရုဏာ….

ပုသိမ္ ေမာင္ေၾကးရည္

အာရံုပိတ္ကားေပၚမွ အတၱေဆးေရးပန္းခ်ီ


ပြန္းပ့ဲသြားခ့ဲတ့ဲ
သိကၡာမ်ားအတြက္
အစာေၾကညက္လြယ္ရန္
ျမန္လြန္းသူ “အစာအိမ္”အား
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..
ေၾကမြသြားခ့ဲရတ့ဲ
ဘ၀အပိုင္းအစမ်ားအတြက္
စံုမက္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ဆံုး
“အသည္းႏွလံုး”အား
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..
ယုတ္ေလ်ာ့သြားခ့ဲတ့ဲ
မာန္မာနမ်ားအတြက္
ရက္စက္တတ္လြန္းတ့ဲ “အခ်ိန္”
ျပကၡဒိန္-နာရီမ်ားအား
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..
တိုးပြားလာခ့ဲတ့ဲ
ေသာကမ်ားစြာအတြက္
မ်က္ႏွာလိုက္တတ္သူအမွန္
“ကံၾကမၼာ” ဇာတ္ဆရာကို
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..
ဒုကၡတြင္းထဲမွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားစြာ ေစာင့္စားရင္း
အခ်ည္းအႏွီးကုန္ဆံုးသြားၿပီျဖစ္တ့ဲ
လံု႔လ၀ီရိယနဲ႔ အရည္အခ်င္းေကာင္းမ်ားအတြက္
“သစၥာတရား”အား
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..

အတြက္အခ်က္မွားခ့ဲ၍
ႏႈတ္ခမ္းပ့ဲခ်င္းမီးမႈတ္
ေလာကဓံလႈိင္းထဲ ျမဳပ္ခ့ဲမႈအတြက္
ထက္ျမက္မႈေသြ႕ေျခာက္
ႏုန္႔နဲ႔တ့ဲ “ဦးေႏွာက္”အား
ထုေခ်လႊာေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္…..
“ဥေပကၡာ” ဇရပ္ထဲ
“မုဒိတာ” တည္းခိုရိုးမရွိ
ဒင္းတို႕မသိတာ
“ကရုဏာ” ပါပဲလို႔
“ေစတနာ” ဗလာနဲ႔
“သံသရာ” ကညည္းညဴေနေလရဲ႕.....

ေတာင္ငူ-လူေမာ္

ျပဳသူ အသစ္ ျဖစ္သူ အေဟာင္္း


ျပဳသူ အသစ္
ျဖစ္သူ အေဟာင္္း တဲ႔

ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
အသစ္ကပဲ မ်ားေနတာလား
အေဟာင္းေတြ တေလွျကီးျဖစ္ေနတာလား။
မျပီးေသးေသာပန္းခ်ီကား
ခပ္ဝါးဝါးနဲ႔
ေဆးစက္က်ရာ
ထင္ေနရတဲ႕
အရုပ္တရုပ္လို။

ကဲ
ဆက္ဆြဲလိုက္ပါဦး
ဘဝဇာတ္ဆရာ
ပန္းခ်ီပညာရွင္ျကီးရယ္

အဆံုးသတ္တဲ႔အခါ
တရားတဲ႔အတိုင္းေတာ့ျဖစ္ပါေစ။


Kaythi Htwelay

ကြ်မ္းေလာင္ခြင့္ျပဳပါ


တကယ္တမ္းေတာ့
ငါ ဟာ ကိုယ့္ သခ်ႍဳ ိင္းေျမပံုကို
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ရွာေနေသာ
ေဆြ႔ျမည့္ သစ္သားမွတ္တိုင္ငယ္တစ္ခုပါ။

ဘယ္သုဘရာဇာ ရဲ႕ အားစိုက္မႈမပါဘဲ
ငါ့ ကိုငါ သျဂိ ၤဳလ္မယ္။
ျပီးေတာ့ မွ တစ္ကမၻာ အဆံုးသက္တဲ့ ထိ
ႏႈတ္ပိတ္ ျငိမ္သက္ေနလိုက္မယ္ေနာ္
လူမသိ သူမသိေလးေပါ႔။

တကယ္တမ္းေတာ့
ဒီေလာက အတြက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ႏိုင္တာ
ဒီတစ္ခုပဲ ရွိေတာ့လို႔ပါေနာ္။

ဗလာ နဲ႔ လာခဲ့ျပီး
အခုေတာ့လည္း
ဗလာ နဲ႔ ပဲ ျပန္သြားေတာ့မယ္ေလ။

တိတ္ဆိတ္ျခင္း ကို အဆံုးသက္ဖို႔
ျငိမ္သက္စြာ နဲ႔ ဆုေတာင္းေနမယ္။
အေမွာင္တိုက္ ရဲ႕ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ
အိမ္မက္ဆိုးေတြကို
ေတာက္ပရွင္းသန္႔ေစ ဖို႔
မီးစငယ္ ခပ္ေသးေသး တစ္ခုလို
ငါ့ ကို ငါ ကြ်မ္းေလာင္ခြင့္ျပဳပါ။


Zinlin Han

မိုးၿပိဳရင္အမ်ားေပါ့








အလင္းတံခါး သ့ဲသ့ဲဖြင့္ထားတယ္ ဆိုေပမယ့္
သံတံခါးေတြ အထပ္ထပ္ ကာရံထားမွေတာ့
ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ၾကြက္တစ္ေကာင္လို ကိုက္ထြက္မယ့္ႀကံ
အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့တ့ဲစိတ္ေတြက
ဒီလိုမ်ိဳး…..
မိုးၿပိဳရင္ေတာ့ အမ်ားေပါ…..
အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနတ့ဲေခတ္မွာ
အေဟာင္းေတြက ခ်ာခ်ာလည္ေနဆဲ
တရားပါတယ္ဆိုတ့ဲ ဥပေဒသရဲေအာက္မွာ
မတရားလည္းရႈံး တရားလည္းအရံႈးပဲ
အမုန္းမခံခ်င္တ့ဲစိတ္နဲ႔ ခပ္ေအးေအးပဲ ေနခ်င္တ့ဲက်ဳပ္တို႔လူမ်ိဳး
မိုးၿပိဳရင္ေတာ့ အမ်ားေပါ့…..
ျမားဦးကိုယ့္ဘက္မလွည့္ဖို႔အေရး အမွားေတြကိုေျခကန္ၿပီးအမွန္ျဖစ္ေအာင္လုပ္
၀ါးအေဆြးကိုခၽြန္လို႔ ထက္ႏုိင္ပါဦးမလား
တတ္ႏုိင္ဘူးေလ……
လမ္းေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း
လမ္းေဟာင္းဆိုလည္း ေလွ်ာက္ေနရမွာပဲ
မိုးၿပိဳရင္ေတာ့ အမ်ားေပါ့…..
မသိျခင္းမ်ားစြာကို ရင္မွာပိုက္ခ့ဲတ့ဲႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
အသိတရားေတြကိုလည္း မ်ိဳသိပ္ခ့ဲရပါၿပီ
အျမင္ေတြဆိုးေနလို႔ အဆိုးေတြျမင္ေနတာလားေတာ့မသိ
အၿငိဳးအေတးလည္း မထားတတ္တ့ဲ လူမ်ိဳးေတြပါ
ယီးတီးယားတားနဲ႔ ဆီးသီးႏြားစားတ့ဲ အခ်ိန္ကိုေမွ်ာ္ေနရတ့ဲအျမင္မွာ
မိုးၿပိဳရင္ေတာ့ အမ်ားေပါ့…..

(လြမ္းသစ္ေနာင္)

''အားလံုးပဲေဟာင္းႏြမ္းလြန္းလို႔ အသစ္ကျပန္စၾကစို႔''


ဘာေျပာတယ္
မေျပာမၿပီး
မတီးမျမည္
ဟုတ္လား
ခင္ဗ်ားမို႔လို႔ ေျပာထြက္တယ္ဗ်ာ
ေျပာခ့ဲတာလည္း ခင္ဗ်ားပဲ
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ၿပီးခ့ဲလို႔လား
ခင္ဗ်ားပဲတီးခ့ဲတာေလ
ျမည္ခ့ဲလို႔လား ၾကားခ်င္တာေတြ
ဒီမွာေဟ့လူ
တြန္းရင္ ေရြ႕တယ္ဆိုတာ
သီအိုရီအရပဲမွန္တာ
မေရြ႕ခ်င္လို႔ရပ္ေနတာကို
ၿပိဳင္တူမကလို႔ ႏွစ္ၿပိဳင္တူပဲတြန္းတြန္း
လႈပ္မွာေတာင္မဟုတ္ဘူး
ဒီေတာ့ဗ်ာ
ေျပာတာေတြ တီးတာေတြ
အသာထားၿပီး
တစ္ခ်က္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္
ေရြ႕သြားဖို႔အတြက္
အစီအစဥ္ေျပာင္းရင္
မေကာင္းဘူးလား။

(ကိုညီထြဋ္ သီဆိုေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွ စာသားကို ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ သံုးထားပါသည္)
မင္းအုပ္စိုး

Wednesday, July 30, 2014

''ဇရာ''


ဒီအရပ္မွာ ရွိေနခ့ဲတာ
ပင္ပ်ိဳကတည္းကပါ
ေတာေတြကေန
စပါးႏွံစိမ္းစိမ္းေတြအျဖစ္
အသြင္ေျပာင္းသြားတာလည္း
ႀကံဳခ့ဲဘူးတယ္။
တသြင္သြင္စီးဆင္းေနတ့ဲ
ေခ်ာင္းေကြးေကြး
ေျမာင္းကေလးျဖစ္သြားတာလည္း
ျမင္ခ့ဲဘူးတယ္။
အိပ္တန္းျပန္တ့ဲ ဗ်ိဳင္းျဖဴျဖဴေတြဆိုတာ
ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္
လက္သင့္ခံခ့ဲဘူးတာေပါ့။
ငါ့အရိပ္ေအာက္မွာ
အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲသြားၾကတာ
ဖ်တ္ကနဲဆို
လယ္ကြင္းျပင္မွာ
အရိပ္ထင္ေနတဲ့
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျမင္လိုက္ရေတာ့
ေၾသာ္...
ငါလည္း အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ပါပဲလား။


မင္းအုပ္စိုး

''မၿငိမ္းမယ့္ မီးအိမ္''


သက္ျပင္းရိႈက္သံ သဲ့သ့ဲကေလးမ်ား
ၾကားမိသလားလို႔
လွည့္ၾကည့္ေတာ့လည္း
အိပ္ရာခင္းက ျပန္႔ျပဴးဆဲေလ
ေျခသံ တရွပ္ရွပ္ ကိုယ္နားစိုက္ေတာ့
စိတ္ထင္တာပဲ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ
ထိုင္ေတာ့မယ့္လူမရွိပါဘူး
သိေနမိလည္း
စားခ်ိန္တန္ရင္
မင္းထိုင္ေနက်ခံုကေလးကို
ဆြဲထုတ္တာလည္း အခါခါေပါ့
ေမွ်ာ္သူမရွိဘူး သိေနေပမယ့္
အိမ္အျပန္ေျခလွမ္း အၿမဲျမန္တာ
မသိစိတ္က
မင္းရွိဆဲပဲ ထင္ေနတာေလ
ေခၚမယ့္အသံ မၾကားႏိုင္ေပမယ့္
နားစြင့္မိတာလည္း
အခါခါေပါ့
ထားခဲ့ရက္သူေရ...
တကယ္လို႔မ်ား
သံသရာတစ္ေကြ႔မွာ
မင္းနဲ႔ငါ
ျပန္ဆံုေတြ႕ၾကဦးမယ္ဆိုရင္
ဆုတစ္ခုေတာ့ ေတာင္းခ်င္ပါတယ္
ခြဲရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ရင္
က်န္ေနခ့ဲရမယ့္အစား
ထားသြားသူပဲ ျဖစ္ပါရေစလို႔.....


(ထားသြားခ့ဲရက္သူတစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ)
မင္းအုပ္စိုး

ေယာက္်ားအသည္း


မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်မွ
သက္ေသ ေနာက္တစ္ေယာက္ရသလို
အရွက္ေၿပ ေလွ်ာက္မၿပခ်င္ဘူး။

ၿပဳၿပင္စရာ ဘ၀ အယိုင္အက်ိဳးကို
ေဖာ္-ရွိဳး လုပ္ၿပီး၊
ရင္ဘတ္စည္တီး၊ ငိုၾကီးခ်က္မ
ေခြက်ၿပရတဲ့
အႏုပညာ ဖက္ခြက္စား လိုမ်ိဳး
ငါမ်က္ရည္ခံမထိုးဘူး။

အားမတန္လို႕
မာန္ေလွ်ာ့ခဲ့ရရင္ေတာင္
ေနာက္တစ္ခါ ၿပန္အေမာ့မွာ
လန္ေကာ့ ရွံဳးနိမ့္သြားပါေစ
ငါ့ေသြး
ရဲတယ္။
ဘယ္ေတာ့မွ
မ်က္ရည္မ၀ဲဘူး။

မေဖာက္ၿပားဘဲ
ႏွစ္ေယာက္သားခြဲရရင္လည္း၊
မ်က္ရည္ေတြကို
ေခါက္ထားဆဲ။

မင္းသိပါတယ္
ငါက...
ေက်ာက္သားအသည္း
ဘာလို႕ ငိုရမွာလဲ
ငါ...
ေယာက္်ားပဲ။


ေမာင္လွမ်ိဳး (ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ)

''အမွတ္မရွိတဲ့ေခ်ာင္း''


ေခ်ာင္းကိုပစ္လို႔ ျမစ္ကိုရွာ
ေရသာမ်ား၍ ငါးမေတြ႕
လူႀကီးေတြကေျပာခ့ဲလည္း
ေခ်ာင္းကိုပစ္ပစ္သြားတ့ဲ တံငါေတြ
တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာေတာ့
ေခ်ာင္းကိုယ္တိုင္ေတာင္
သူ႔ကိုယ္သူ
သံသယျဖစ္လာတယ္။
ငါကိုယ္တိုင္ပဲ
ေခ်ာင္းမျဖစ္ေတာ့တာလား။
သူတို႔ကပဲ
ငါ့ကို
ေခ်ာင္းလို႔မသတ္မွတ္ေတာ့တာလား။
ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း
ေခ်ာင္းဆိုတာ
မရွိေတာ့တာလား။
ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း.....
အဲဒီလို
သိမ္ငယ္တဲ့ အေတြးေတြ
ဖိစီးလာေတာ့
ေခ်ာင္းကိုယ္တိုင္
သူ႔ကိုယ္သူလိပ္ၿပီး
ျမစ္ထဲမွာပဲ
ဆင္းေသလိုက္ေတာ့တယ္။

မင္းအုပ္စိုး

မွန္ၾကည့္လိုက္ပါဦး


ဆန္းသလားကြာ
ဒီလမ္းကိုဒီအခ်ဳိးနဲ႔
ဒီခရီးကိုဒီနည္းနဲ႔
ခရီးနွင္မွေတာ့
မင္း
ခရီးတြင္ဖို႔
မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ေတာ့
ေအး……
ခရီးေပါက္တဲ႔လူေတြ
ခရီးေရာက္တဲ႔လူေတြအားလံုး
လမ္းမႀကီးေပၚေျခမခ်ခင္
ဘယ္ခရီးကိုဘယ္နည္း
ဘယ္စခန္းကိုဘယ္လမ္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးၿပီး
အခါအခါသံုးသပ္လို႔
အခ်ိန္ယူၿပီးျပင္ဆင္ၾကတာ
ဘာတစ္ခုမွမတြက္ခ်က္ဘဲ
သူမ်ားေလွ်ာက္လို႔
လိုက္ေလွ်ာက္ရုံနဲ႔
ခရီးမတြင္မွ
မညည္းခ်င္ပါနဲ႔
ဘယ္သူ႔အျပစ္လဲသူငယ္ခ်င္း...။

မင္းအုပ္စိုး