ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေသဆံုးျခင္း

က်ဳပ္ေလ….. တစ္ခါတစ္ခါေတာ့…..

ရင္နာစရာေကာင္းလွတ့ဲ…..

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို….. ေသဆံုးၾကည့္မိတယ္…..

ၾကည္စမ္းပါဦးဗ်ာ…..

ေဆာင္းေႏြမွာျဖင္ဆူၿပီး…..ဖုန္ထူထူထေနတ့ဲၿမိဳ႕…..

မိုးတြင္းမွာ ေရႀကီးၿပီး….. ေလွစီေနရတ့ဲၿမိဳ႕…..

ဓာတ္ႀကိဳးႀကီးေတြမိုးထားၿပီး…. အလင္းေတြအခိုးခံထားရတ့ဲၿမိဳ႕…..

ေျမေအာက္ကဂက္စ္ေတြထြက္ၿပီး…… မီးပ်က္ေနတ့ဲၿမိဳ႕…..

ကားတန္းႀကီးေတြရစ္ပတ္လို႔….. အသက္ရွဴက်ပ္ေနတ့ဲၿမိဳ႕…..

ဒီလိုပါပဲ…..

ကားမစီးဘဲလမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္….. ခရီးေရာက္ႏုိင္တ့ဲၿမိဳ႕……

လမ္းလား၊ ေစ်းတန္းႀကီးလား……မကြဲျပားတ့ဲ…..ၿမိဳ႕

သြားခ်ိန္ျပန္ခ်ိန္ေတြက….. အလုပ္ခ်ိန္ထက္ ၾကာတ့ဲ…..ၿမိဳ႕

အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမားၾကားမွာ….. အခ်ိန္ေတြသားေနတ့ဲ…..ၿမိဳ႕

ဒဏ္ရာေတြဗရပြနဲ႔….. ေအာက္ေျခမွာ ျခစားေနတ့ဲ….. ၿမိဳ႕

ေရတစ္ေပါက္ရဖို႔အတြက္….. ေသမေလာက္ေစာင့္ရတ့ဲ….. ၿမိဳ႕

စရိုက္ေတြနဲ႔ ေသြးပ်က္ၿပီး….. အမႈိက္ေတြနဲ႔ ေအးစက္ေနတ့ဲ…..ၿမိဳ႕

ႏွစ္ခ်ိဳ႕ျခေတာင္ပို႔ႀကီးေအာက္က…… ေရဘူးေပါက္ေနတ့ဲ…..ၿမိဳ႕

ဒီေလာက္ေတာင္ ဒဏ္ရာေတြဗရပြနဲ႔…..

အက္ေၾကာင္းထပ္ေနတ့ဲ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးဟာ…..

မၾကာခင္…..

အသက္ရွဴရပ္သြားေတာ့မယ္ ထင္ရဲ႕…..။

သက္မင္းဂ်ဴလိုင္

ပဥၥလက္လမ္း

ေမွ်ာ္ၾကည့္ရ

ပ်ပ်ေ၀းေ၀း မႈန္ေရးေရး။

အလ်င္စလို

ရင္ဖိုမွန္းဆ၊ ေရာက္လိုလွလည္း

ခဏေလးနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္။

ဘယ္ေလာက္မ်ား

ရွည္လ်ားေနမယ္၊ သိခက္တယ္ေလ

လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ေတာ့ ခရီးမဆံုး။

မ်က္လွည့္ဆရာ

လိမ္ညာလွည့္ျဖား၊ ေရေျမျခားေစ

သြားရင္းနဲ႔သာ၊ အလုပ္မကြာ။

ေမွာဆရာေတြ

မာယာစံုစြာ၊ ၀ကၤပါဖြဲ႕

အလွည့္အပတ္၊ အေကြ႕ထပ္ၿပီး

လက္ယပ္ေခၚကာ၊ လမ္းေျပာင္းမွာလား။

တို႔စိုးရိမ္ရဲ႕

ေၾကာင္လိမ္ေလွကား၊ တက္သြားလို႔မွ

တံခါးဆီးပိတ္၊ အရိပ္မျမင္

ဟန္ေဆာင္ဆင္ကြက္၊ ပဥၥလက္နဲ႔

အရွက္ကမ္းကုန္၊ ေခါင္းၿမီးၿခံဳလို႔

မိုက္ပံုတစ္မ်ိဳး၊ ဆန္းဦးမလား။     ။

တိုးေ၀

အိမ္

အိတ္ပျခဳပ္ေန

အတိပ္ထုတ္ေျမြလို။

အေလွာင္ခံမ်ိဳး

ေတာင္ပံက်ိဳး ငွက္လို။

တစ္စတစ္စ ေကၽြးထားတ့ဲ

အလွေမြး ငါးလို။

အထိန္းခံဘ၀နဲ႔

ဟိန္းဟန္မရတ့ဲ က်ားလို။

အေနခက္ က်ားနဲ႔

ေျမြ ငွက္ ငါးတို႔ ဇိမ္က်လည္း

အိမ္အလွပဲလို႔ ဘယ္ေတာ့မွမျမင္။

ငွက္ကေကာင္းကင္

ေခ်ာင္းအယဥ္မွာ ငါး

က်ားကေတာ့ ေတာေနမွေပ်ာ္

ေျမြကေတာ့ တြင္းမွာဇိမ္ခတ္

အိမ္မွတ္တတ္တာ သဘာ၀။

မိုးေက်ာ္စိုး (မေကြး)

ေလာင္းရိပ္

ပင္အသက္ ငယ္ႏုလို႔

တမင္မ်က္ကြယ္ မျပဳ၀ံ့သလား

ပင္ထက္ထိႏြယ္

တြယ္ရာခင္ အရိပ္မိုး

ေနမထိုး အလင္းကြယ္လို႔

ပင္အရိုးရိုး သြယ္သြယ္

အရြက္ငယ္ တြန္႔လိမ္ေကာက္

မျဖစ္ေျမာက္ ဗီဇဆိုး

ရိုးေျမကို အျပစ္ဖြဲ႕မလား

ဆိုးေရကို အသစ္လွည့္မလား

အက်ိဳးေဖြ အေျဖရွာေတာ့

ပင္အိုေဟာင္း ရြက္ထပ္ေခြ

အလင္းငတ္ေန ပင္ပ်ိဳႏု

လ်င္ အခု မၾကာလိုေတာ့

အရင္ အခု ေနာင္ အရွည္ေတြးလို႔

ပင္အိုေဟာင္း ကိုင္းအခက္ႏႊာ

လင္းလက္ျဖာ အေမွာင္ခြင္းေစရင္း

အဲဒီ……

ေလာင္းရိပ္ကို ရွင္း။

မင္းထြန္းမင္း

တန္ခိုးေပ်ာက္ခ်ိန္

ပန္းဖူးသဖြယ္၊ ကေလး ငယ္လွ်င္
ရယ္ကာ ရႊင္ကာ၊ ျမင္ရာရာကို
ဘာသာ အေလ်ာက္၊ ျမဴးခုန္ေပါက္လ်က္
၀မ္းေျမာက္ လြတ္လပ္ လွပါ၏။
ပန္းပြင့္ သဖြယ္၊ ပ်ဳိမ်စ္ ရြယ္လွ်င္
ရယ္ကာ ရႊင္ကာ၊ ေနခ်င္ပါလည္း
သင့္ပါ၏ေလာ၊ မသင့္ေလာဟု
ေတြးေတာ ဆင္ျခင္၊ ဣေျႏၵ ၀င္လ်က္
ဟန္မွင္ သတ္၍… ရႊင္တတ္ဘိ။
ပန္းေႂကြ ပမာ၊ ရြယ္ဇရာမူ
ခႏၶာလည္းရင့္၊ စိတ္လည္းရင့္၍
မသင့္အမႈ၊ သင့္အမႈကို
ေတြးရႈဆင္ျခင္၊ သတိ၀င္လည္း
ရယ္ခ်င္စိတ္ကင္း၊ ရယ္ဖြယ္ကင္းကာ
ျမင္ကြင္းလည္းေျခာက္
တန္ခိုးေပ်ာက္သည္
စိတ္ေျမာက္ ကိုယ္ေျမာက္ မရွိျပီ ။
 
တင္မိုး