သည္ေနရာသို႔
ငါလာခဲ့သည္၊
ငါတို႔ျပည္။
ထမင္း ဆီဆမ္း၊
လက္ဖက္ကြမ္းႏွင့္
ေရခ်မ္းတစ္ခြက္၊
ထန္းလ်က္တစ္ခဲ
ထန္းရြက္တဲႏွင့္
ပ်ဳိးႀကဲစရာ၊
လယ္ယာ တစ္ခင္း
ငါ့အားႏွင္းသည္
မိဆင္းရဲမည္၊
ငါတို႔ျပည္။
အမိ လက္ေဆာင္၊ မေျပာင္ေရာင္လည္း
သားေမာင္
ပီတိ၊ တိုင္းမသိ။
အမိ တိုင္းျပည္၊ ဆင္းရဲသည္ေၾကာင့္
မစည္မပင္၊
မရႊင္ မလန္း
မ်က္ႏွာႏြမ္းကို
ရယ္သြမ္း
မေသြးရက္ႏိုင္ပါ။
အမိ တိုင္းျပည္၊ သက္တန္း ရွည္၍
ၾကည္ၾကည္
လင္လင္၊ လ၀န္းျပင္သို႔
စည္ပင္
ထြန္းကား၊ ပါေစသားဟု
သနား ခ်စ္ၾကင္၊
ေက်းဇူးျမင္၍
တင္ေပဖူးသည္
ေက်းဇူးေတာင္ထု၊
ဆပ္လိုမႈေၾကာင့္
စုဆဲ ေဆာင္းဆဲ၊
တခဲခဲ။
အမိရင္၌
ျမပင္သိန္းသန္း၊
စိမ္းလန္းၾကေစ။
ဟုတ္မွန္က်န၊
ပုဒ္ပါဒတို ့
နားၾက
၀ဲ၀ဲ၊ ၿမဲၾကပါေစ။
အမိေသြး၌
ေလးျမတ္ဖြယ္ရာ၊
ကရုဏာႏွင့္
ေမတၱာ
စိတ္ဓာတ္၊ လွည့္ပတ္ၾကေစ။
အမိ ဦးေခါင္း၊
စိုက္ေဆာင္း
လႊင့္ထူ၊ သရဖူကို
မည္သူသည္မွ်၊
ခ်ဴ မရေစ။
ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္၊ မိတ္ရင္းမွန္ဘိ
အို
... အမိ။
အမိ၏ သား၊ ငါတို႔ကားလွ်င္
တရား ေစာင့္သိ၊
တို႔ ေမြးမိ၏
ေမႊးတိႀကိဳင္ထံု၊
ျမတ္ေသာဂုဏ္ကို
အာရံုျပဳကာ
ေနၿမဲကို။
စကားေျဖာင့္မွန္၊ ေတြး ႀကံ စြမ္းရွိ
သမာဓိႏွင့္၊
ဘူမိ ပမာ
သည္းခံစြာဟု
ျမန္မာ
မိေကာင္း၊ ဂုဏ္အေပါင္းကို
ႏွစ္ေထာင္းၾကည္ညိဳေနၿမဲကို။
အမိထံ၌
ဦးဆံေျဖခင္း၊
ပ်ပ္၀ပ္စင္းလ်က္
မိမင္း
ေက်းဇူး၊ ဆပ္ေပးဦးအံ့။
ပန္းဖူးႀကိဳင္စြာ၊ လက္အုပ္ၾကာျဖင့္
ငါ၏အစြမ္း၊
တစ္လက္ဆြမ္းကို
၀မ္းေျမာက္
ပ်ဴ ငွာ၊ လက္ခံပါေလာ့
ျမန္မာမိခင္၊
အို ... မိခင္။
တင္မိုး
