ကမာၻႀကီးဟာ၊
ရြာႀကီးျဖစ္ေနၿပီ
ကမာၻတစ္လႊား၊
ျပားကုန္ၾကၿပီ
စိတ္ထင္ခံစား၊
၀ါးတားတားပင္
ကမာၻတစ္ခု၊
ပမာျပဳ
သူသူငါငါ၊
ေဖြရွာမႈ။
အေရွ႕အေနာက္၊
ေတာင္နဲ႔ေျမာက္
ထက္ေအာက္၀ဲယာ၊
ဒီကမာၻမွာ
ေန႔စဥ္ခံစား၊
အာရံုမ်ားကာ
ဣဌာရံုက၊
ခပ္ပါးပါး
အနိဌာရံုက၊
ခပ္မ်ားမ်ား။
သူတည္းတစ္ေယာက္၊
ေကာင္းဖို႔ေရာက္မႈ
သူတစ္ေယာက္မွာ၊
ပ်က္လင့္ကာသာ
ဓမၼတာတည့္၊
ဆိုသည့္ထံုးကို ႏွလံုးမူလ်က္
ပ်က္အစဥ္ျပင္မရ
ျမင္သမွ်၊
အစဥ္မေခ်ာသည္
အထက္ကရရင္၊
ေမာ့ေတာ့သည္။
အမ်ားသူငါ၊
ထိုထိုအရာ
ကယ္ပါယူပါ၊
လူတစ္ကာဟစ္
ဘယ္သူဘာျဖစ္ျဖစ္၊
ငရဲမႀကီး
အဆဲၿပီးေဆးေဆာင္ထားရံု
တလြဲႀကီးေ၀းေထာင္ထားပံု
ပိုးသာကုန္
ေမာင္ပံုေစာင္းမတတ္။
ထီးလႈိင္
No comments:
Post a Comment