တစ္ပတ္မွာ
၃၆ နာရီ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခ့ဲတယ္
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က
ထိုင္ခံုေတြလို
တို႔ဘ၀ေတြ
ပု၀င္ေနခ့ဲ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို
၃ ႏွစ္ေလာက္
အေၾကာေပးလိုက္ဦးမယ္ဆိုတဲ့
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေရ…..
အခုမင္းဘယ္ေရာက္ေနသလဲ။
ဘယ္လိုမွ
ေမ့ေပ်ာက္လို႔မရတ့ဲေန႔ေတြ
တစ္ဟုတ္ထိုး
ေမာင္းထြက္သြားတ့ဲဘ၀ေတြ။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာကိုၾကည့္ၿပီး
အထင္မေသးနဲ႔
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာကိုၾကည့္ၿပီး
၀မ္းမနည္းနဲ႔
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာကိုလည္း
ဂုဏ္မယူနဲ႔။
၁၉၉၈ ဟာ အေပါင္ဆံုးခ့ဲပါၿပီ
တစ္ဘ၀လံုးပံုေအာခ့ဲတ့ဲ
ကစား၀ိုင္းက
မသိမ္းေသးပါဘူး။
( ကိုလွသန္း
)
No comments:
Post a Comment